Samenvatting

In 1990 hadden ongeveer 80 landen, goed voor 40% van de wereldbevolking, te maken met ernstige waterschaarste en het wordt verwacht dat binnen 25 jaar zelfs tweederde van de wereldbevolking zal lijden onder waterschaarste ( UNEP, 2002 ). Extrapolaties volgens het “business as usual” scenario laten zien dat de water consumptie tot 2020 zal toenemen met 40%. Tevens zal er 17% meer water nodig zijn voor voedselproductie om in de behoefte van de groeiende wereldbevolking te voorzien. De landbouw neemt meer dan 70% van alle waterwinning uit rivieren, meren en grondwater voor haar rekening. De ge’irrigeerde landbouw zorgt voor 40% van de globale voedselproductie. Ondanks de toename in het percentage mensen dat toegang heeft tot veilig drinkwater van 79% in 1990 tot 82% in 2000, hebben nog steeds 1.1 miljard mensen geen toegang tot veilig drinkwater en 2.4 miljoen mensen hebben geen toegang tot sanitatie. De meeste van hen wonen in Afrika en Azië ( UNEP, 2002 ). De toegang tot sanitatie in rurale gebieden is minder dan in urbane gebieden. Van de mensen zonder sanitatie leeft 80% in rurale gebieden ( WHO en UNICEF, 2000 ). Als gevolg daarvan is er in de laatste decennia een duidelijke noodzaak ontstaan tot het uitbreiden van duurzame en veilige sanitatie naar kleine steden en rurale gemeenschappen. Het doel van nationaal en internationaal beleid was om te identificeren welke opties en randvoorwaarden aanwezig waren voor het introduceren en versneld uitbreiden van dergelijke systemen naar kleine gemeenschappen, met name in waterschaarse gebieden. De Food and Agriculture Organisation (FAO) van de Verenigde Naties (VN) hebben veel aandacht gevestigd op het veilig stellen van de productie van voldoende betaalbaar voedsel voor de bevolking, nu en in de toekomst. De verwachte toename in de vraag naar water vanwege de toename in de wereldbevolking en de per capita water consumptie, zal de ge’irrigeerde landbouw negatief beinvloeden. Ook het verslechteren van bodemvruchtbaarheid vanwege het intensieve gebruik van kunstmest en pesticiden zal de productie van de ge’irrigeerde landbouw negatief beinvloeden. Lozing van communaal afvalwater en drainage water in oppervlaktewater versterkt de eutrofiering met als gevolg verdere afhame van de waterkwaliteit. Verslechtering van de kwaliteit van oppervlaktewater doet de natuurlijke visstand in rivieren en meren afnemen, met als resultaat negatieve gevolgen voor het inkomen van en de voedselveiligheid voor de gemeenschappen in dat gebied. Intensief gebruik van kunstmest en pesticiden doen de vervuiling van het grondwater toenemen. Ernstige vervuiling van oppervlakte en grondwater reduceren de efficiëntie van waterzuiveringssystemen die water innemen vanuit deze vervuilde bronnen. Beter beheer van natuurlijke hulpbronnen door het realiseren van betaalbare afValwaterzuivering, inclusief nutriënten terugwinning en water hergebruik, kan waterlichamen en bodemvruchtbaarheid beschermen en daarmee de voedselveiligheid voor de samenleving.