«Τα «χαμένα κορμιά» : η δυστοπία της ευγονικής ουτοπίας!

Στο άρθρο περιγράφεται η συνάφεια δύο μορφών της ευγονικής, της θετικής και της αρνητικής, καθώς και η μετακύλιση της πρώτης προς τη δεύτερη, γεγονός που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε μεταξύ τους μια συμπαγής διαχωριστική γραμμή. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, στο στόχαστρο του ευγονικού λόγου τίθεται κάθε ομάδα ή άτομο που θεωρείται αποκλίνον για τη φυλετική και εθνική καθαρότητα ή επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Η θετικιστική εγκληματολογική σκέψη διαμορφώθηκε ιστορικά υπό την καθοριστική επίδραση των βιολογικών και ευγονικών θεωριών, οι οποίες επιχείρησαν να ερμηνεύσουν την παρέκκλιση και την εγκληματογένεση μέσω φυσικών και κληρονομικών χαρακτηριστικών του υποκειμένου. Η κυριαρχία της αρνητικής ευγονικής ανακόπτεται στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίθετα, η θετική ευγονική επιβιώνει έως τις μέρες μας έχοντας υποστεί υβριδικές υπό συγκαλυμμένη μορφή που τείνουν να αποκτήσουν ιδιαίτερη δυναμική στις σύγχρονες μετανεωτερικές κοινωνίες, δημιουργώντας νέες μορφές χειραγώγησης και αναλαμβάνοντας ρόλο μηχανισμού βιοπολιτικού ελέγχου του πληθυσμού με δυστοπικό χαρακτήρα.