Η συμφωνική αρμονία στον παιδικό λόγο της Ελληνικής

Αντικείμενο μελέτης αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η διαδικασία της συμφωνικής αρμονίας σε μονόγλωσσα ελληνόφωνα δίδυμα και μη δίδυμα παιδιά με τυπική γλωσσική ανάπτυξη. Η συγκεκριμένη διαδικασία επιλέχθηκε διότι δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής έρευνες που να εξετάζουν τη συμφωνική αρμονία σε δίδυμα παιδιά και γενικότερα δεν υπάρχουν αρκετές έρευνες στον παιδικό λόγο παρόλο που η ανωτέρω διαδικασία έχει διαπιστωθεί ότι διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη γλωσσική κατάκτηση. Ο σκοπός της διατριβής είναι να διερευνηθούν η γλωσσική ανάπτυξη, οι ομοιότητες και οι διαφορές που παρουσιάζουν τα δίδυμα και μη δίδυμα παιδιά ως προς τη διαδικασία της συμφωνικής αρμονίας, καθώς και οι λόγοι που οδηγούν στη χρησιμοποίηση της συγκεκριμένης διαδικασίας. Για την επίτευξη του παραπάνω στόχου πραγματοποιείται μία περιγραφή και σύγκριση τόσο μεταξύ των δεδομένων που παρουσιάζουν συμφωνική αρμονία των δίδυμων και μη δίδυμων ελληνόφωνων παιδιών όσο και με παιδιά από άλλες μελέτες σε διάφορες γλώσσες. Ως θεωρητικό μοντέλο για την ανάλυση των φαινομένων των παιδιών χρησιμοποιείται η Θεωρία του Βέλτιστου. Άλλα ερευνητικά ερωτήματα που διερευνώνται ώστε να εξαχθούν γενικεύσεις ως προς τη διαδικασία της συμφωνικής αρμονίας είναι τα εξής: α) ποια διακριτικά χαρακτηριστικά συμμετέχουν και σε τι βαθμό, β) η ιεράρχηση των συμφώνων βάσει της συχνότητας εμφάνισής τους ως πυροδότες και ως στόχοι, γ) η κατεύθυνση της αφομοίωσης, δ) το φωνολογικό πεδίο στο οποίο πραγματοποιείται, ε) το βαθμό και τρόπο επίδρασης του τόνου στις αφομοιώσεις, ζ) αν ως διαδικασία είναι μόνο διαφανής ή αν εντοπίζονται και περιπτώσεις αφομοίωσης που παρουσιάζουν αδιαφάνεια.