Ο Σολωμός του Χαραλαμπίδη

Η παρούσα διατριβή, με τίτλο «Ο Σολωμός του Χαραλαμπίδη: η μετουσίωση της Μεταφυσικής σε Φυσική», εξετάζει τη δυναμική υπερκειμενική και διακειμενική σχέση της ποίησης του Κυριάκου Χαραλαμπίδη με το έργο του Διονυσίου Σολωμού, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο ο Χαραλαμπίδης αφομοιώνει, μεταγράφει και ανασυνθέτει τον σολωμικό Λόγο σε ένα σύγχρονο ποιητικό περιβάλλον. Με έμφαση στην έννοια του υπαινιγμού και αξιοποιώντας θεωρητικά εργαλεία από την τυπολογία του Genette, εντοπίζονται σολωμικά ίχνη –λεκτικά, θεματικά, ιδεολογικά, ρυθμικά-, τα οποία λειτουργούν ενεργά εντός της ποίησης του Χαραλαμπίδη, όχι ως μιμητικά δάνεια αλλά ως ενσωματωμένα και μετουσιωμένα στοιχεία μιας δημιουργικής ποιητικής συνάντησης. Ο Χαραλαμπίδης δεν αναπαράγει τον Σολωμό· τον ερμηνεύει, τον μεταγράφει και τον συνεχίζει, προτείνοντας μια ποιητική, όπου η Ιδέα, το Υψηλό, η Ελευθερία, η Πατρίδα, η Γλώσσα δεν κατοικούν μόνο στον νου αλλά αποτυπώνονται στο σώμα των μοντέρνων ποιημάτων. Η μελέτη εκτείνεται σε ένα ευρύ φάσμα θεματικών και μορφικών περιοχών, όπως η ηρωική θυσία και το νόημά της, η μορφή της μάνας και της κόρης στην ποίηση του Χαραλαμπίδη με γνωρίσματα της αντίστοιχης σολωμικής, η αναπαράσταση της πατρίδας, η ενσάρκωση του Υψηλού στα ποιήματα για τη Σαπφώ, η λειτουργία της Επανάστασης και της Ανάστασης. Η υπερκειμενική επεξεργασία ποιημάτων του Χαραλαμπίδη, προερχόμενων από σολωμικές δημιουργίες, αποδεικνύει τους τρόπους δημιουργικού μετασχηματισμού και ανανέωσης της σολωμικής παράδοσης. Η ποίηση του Χαραλαμπίδη σέβεται τη γλώσσα και τα μαρτύρια του λαού, στοχάζεται με τη φωνή του υπερβατικού και μετατρέπει τη Μεταφυσική σε Φυσική, δηλαδή σε βίωμα, μνήμη και ποιητική λάμψη του Αληθινού.