Η επιμόρφωση του εφημεριακού κλήρου της Ελλαδικής Εκκλησίας στην ύστερη νεωτερικότητα

Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής, με τίτλο «Η Επιμόρφωση του Εφημεριακού Κλήρου της Ελλαδικής Εκκλησίας στην Ύστερη Νεωτερικότητα: Η περίπτωση των νέων τεχνολογιών», είναι η διερεύνηση του ζητήματος της εκπαίδευσης και επιμόρφωσης του εφημεριακού κλήρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, στο πλαίσιο των προκλήσεων και των μετασχηματισμών που επιφέρει η εποχή της ύστερης νεωτερικότητας. Η εργασία εστιάζει αρχικά σε μια ιστορική αναδίφηση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, καταγράφοντας την εξέλιξή της από την προεπαναστατική περίοδο έως και τη σύγχρονη εποχή. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον καθοριστικό ρόλο της Εκκλησίας στη διατήρηση της ελληνικής παιδείας, καθώς και στις θεσμικές προσπάθειες για την αναβάθμιση της επιμόρφωσης των κληρικών από τον 19ο έως και τον 21ο αιώνα. Στο θεωρητικό πλαίσιο, αναλύονται βασικές έννοιες της νεωτερικότητας και της ύστερης νεωτερικότητας, με ιδιαίτερη έμφαση στις κοινωνικές, πολιτισμικές και τεχνολογικές μεταβολές που καθορίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ειδική μνεία γίνεται στη μετάβαση προς την κοινωνία της πληροφορίας και της γνώσης και στη σημασία του ψηφιακού εγγραμματισμού, ο οποίος δεν νοείται πλέον ως απλή τεχνική δεξιότητα, αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση για την αποτελεσματική άσκηση του ποιμαντικού έργου του κλήρου. Η διατριβή διερευνά τις εκπαιδευτικές ανάγκες των κληρικών, καθώς και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν στην αφομοίωση των νέων τεχνολογιών. Καταγράφονται και αξιολογούνται υφιστάμενα επιμορφωτικά προγράμματα, ενώ προτείνονται συγκεκριμένες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες (όπως διαδικτυακά σεμινάρια, σύμπραξη με ακαδημαϊκούς φορείς και ιδρύματα επιμόρφωσης), με στόχο τη συστηματική ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων του ιερού κλήρου. Το ερευνητικό μέρος περιλαμβάνει ποσοτική μελέτη μέσω ερωτηματολογίου σε κληρικούς, με στόχο την αποτύπωση του επιπέδου ψηφιακού εγγραμματισμού και της στάσης τους απέναντι στις νέες τεχνολογίες. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη θετική προδιάθεση των κληρικών προς την τεχνολογική επιμόρφωση, ενώ υπογραμμίζεται η ανάγκη για θεσμική και οργανωμένη εκπαιδευτική υποστήριξη. Η διατριβή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Εκκλησία, στην εποχή της ύστερης νεωτερικότητας, καλείται να διατηρήσει την πνευματική της ταυτότητα, ανταποκρινόμενη όμως ταυτόχρονα στις απαιτήσεις της ψηφιακής εποχής. Η επιμόρφωση του κλήρου σε ζητήματα νέων τεχνολογιών δεν αποτελεί απλώς ανάγκη, αλλά στρατηγική επιλογή που διασφαλίζει τη συνέχιση και την αποτελεσματικότητα του εκκλησιαστικού έργου στη σύγχρονη κοινωνία.