Essays on sustainable finance

Η διδακτορική διατριβή εξετάζει τις πρακτικές Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) ως συστημικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την οικονομική απόδοση, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τη διεθνή ολοκλήρωση. Υπερβαίνοντας τις προσεγγίσεις που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο επίπεδο της επιχείρησης, η διατριβή διερευνά το πώς οι πρωτοβουλίες βιωσιμότητας παράγουν συλλογικά αποτελέσματα που επηρεάζουν την εθνική ανταγωνιστικότητα, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Η πρώτη μελέτη (Κεφάλαιο 2) δείχνει ότι ένας παγκόσμιος, συγκεντρωτικός δείκτης απόδοσης ESG, βάσει δεδομένων κριτηρίων Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) των επιχειρήσεων από ανεπτυγμένες και αναδυόμενες αγορές, προβλέπουν βασικές μακροοικονομικές εξελίξεις, παρουσιάζοντας βραχυπρόθεσμο κόστος προσαρμογής αλλά σημαντικά μακροχρόνια οφέλη για την ανάπτυξη. Οι σχέσεις αυτές είναι ισχυρότερες στις ανεπτυγμένες αγορές, αντανακλώντας διαφορές στις οικονομικές δομές και στα θεσμικά χαρακτηριστικά τους. Η δεύτερη μελέτη (Κεφάλαιο 3) επεκτείνει την ανάλυση διερευνώντας τη διασυνδεσιμότητα των πρακτικών βιωσιμότητας μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων και χωρών, η οποία περιγράφει τον συστηματικό βαθμό ευθυγράμμισης των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων και χωρών, και παρέχει εκτενή εμπειρικά τεκμήρια για αυτό το φαινόμενο τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ανάλυση καταδεικνύει ότι ο βαθμός ευθυγράμμισης των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) σε επίπεδο χώρας διαδραματίζει τον κυρίαρχο ρόλο και ότι η μεγαλύτερη ευθυγράμμιση ενισχύει την κερδοφορία, τη χρηματιστηριακή αποτίμηση και τον συγχρονισμό των αποδόσεων, μέσω διαύλων όπως οι διακλαδικές συνδέσεις, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και οι πιέσεις των επενδυτών. Η τρίτη μελέτη (Κεφάλαιο 4) εξετάζει κατά πόσον η ομοιότητα των των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG), όπως μετράται μέσω της «απόστασης της βιωσιμότητας», λειτουργεί ως παράγοντας που επηρεάζει το διμερές εμπόριο. Χρησιμοποιώντας ένα υπόδειγμα βαρύτητας (gravity model) εκτιμημένο με Poisson Pseudo Maximum Likelihood (PPML) σε παγκόσμιες εμπορικές ροές, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι μεγαλύτερη απόσταση ESG μεταξύ χωρών μειώνει σημαντικά την ένταση του εμπορίου, ιδίως μέσω διαφορών στις περιβαλλοντικές και κοινωνικές διαστάσεις. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν την εμφάνιση της ευθυγράμμισης στη βιωσιμότητα ως ενός νέου, μη δασμολογικού προσδιοριστικού παράγοντα του διεθνούς εμπορίου, ενισχύοντας την ιδέα ότι τα κοινά θεσμικά και ρυθμιστικά πλαίσια στον τομέα της βιωσιμότητας ενδυναμώνουν τη διεθνή οικονομική ολοκλήρωση. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο παραθέτει τα συμπεράσματα της διδακτορικής διατριβής.