Η έκφραση συναισθήματος στη σχέση δασκάλου-μαθητή μέσα από τις επιστολές του Λιβανίου

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει την επιστολογραφία του Λιβανίου στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας της Ύστερης Αρχαιότητας, με έμφαση στον ρόλο του συναισθήματος ως ρητορικού και κοινωνικού παράγοντα. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο το συναίσθημα ενσωματώνεται στις επιστολές του Λιβανίου όχι ως αυθόρμητη προσωπική έκφραση, αλλά ως συνειδητή ρητορική επιλογή που εξυπηρετεί συγκεκριμένες επικοινωνιακές, παιδαγωγικές και κοινωνικές λειτουργίες. Η έρευνα εξετάζει τη θέση του Λιβανίου στην παράδοση της ύστερης αρχαίας παιδείας, καθώς και τη σχέση του με την κλασική ελληνική γραμματεία και την πλατωνική σκέψη σχετικά με το συναίσθημα, τη φιλία και την ηθική διαμόρφωση. Το θεωρητικό υπόβαθρο αντλεί από τη ρητορική θεωρία και τη σύγχρονη φιλολογική έρευνα για τη μελέτη του συναισθήματος στην αρχαιότητα, με αναφορά στην έννοια των «συναισθηματικών κοινοτήτων». Η μεθοδολογία βασίζεται στην ανάλυση επιλεγμένων επιστολών. Εξετάζονται συστηματικά ρητορικές στρατηγικές όπως η ρητορική της φιλίας και της κολακείας, η πατρική ρητορική του δασκάλου in loco parentis, οι πρακτικές ανάμνησης και νοσταλγίας, οι απολογητικές και αποκαταστατικές επιστολές, η ρητορική του πένθους, καθώς και οι πολιτικές και διπλωματικές επιστολές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον δημόσιο χαρακτήρα της επιστολής και στη λειτουργία της ως λογοτεχνικού είδους με σαφή κοινωνική στόχευση. Η διατριβή καταλήγει ότι το συναίσθημα στις επιστολές του Λιβανίου λειτουργεί μεθοδικά και επιτελεστικά, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση κοινωνικών δεσμών και στη συγκρότηση ρητορικής ταυτότητας, αναδεικνύοντας την επιστολογραφία ως ουσιώδες φιλολογικό τεκμήριο για την κατανόηση της ύστερης αρχαίας κοινωνίας.