Μεταβολές του υδρόθειου σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο

Σκοπός: Το υδρόθειο (H₂S) αποτελεί ένα διαβιβαστή υπό μορφή αερίου που εμπλέκεται στον μεταβολισμό των υδατανθράκων. Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τις συσχετίσεις μεταξύ των κυκλοφορούντων επιπέδων H₂S, της ομοιόστασης της γλυκόζης και της σύστασης του εντερικού μικροβιώματος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2). Μέθοδοι: Τα επίπεδα H₂S στο αίμα μετρήθηκαν με τη μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC) σε 93 ασθενείς με ΣΔτ2, ενώ η αντίσταση στην ινσουλίνη εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη HOMA-IR. Το μικροβίωμα του εντέρου από 38 ασθενείς αναλύθηκε με αλληλούχιση του 16S rRNA μέσω της πλατφόρμας Oxford Nanopore. Η κατηγοριοποίηση των αναλύσεων έγινε βάσει των διάμεσων τιμών του H₂S και της HbA1c. Αποτελέσματα: Οι διάμεσες τιμές των H₂S και HbA1c ήταν 22,65 μM και 7%, αντίστοιχα. Ασθενείς με H₂S ≥ 22,65 μM είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν HbA1c ≥ 7% (OR: 2,75· 95% CI: 1,18–6,38· p = 0,022). Υψηλότερα επίπεδα H₂S συσχετίστηκαν με χαμηλότερη μικροβιακή ποικιλότητα (Shannon index: 3,36 έναντι 3,67, p = 0,021· Simpson index: 0,89 έναντι 0,93, p = 0,007). Χαμηλά επίπεδα H₂S συσχετίστηκαν με υψηλότερη σχετική αφθονία του φύλου Actinomycetota (p = 0,022). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στο μικροβίωμα κατά την κατηγοριοποίηση βάσει HbA1c, ενώ δεν αναδείχθηκε σύνδεση μεταξύ της αντιδιαβητικής αγωγής και της μικροβιακής ποικιλότητας. Συμπεράσματα: Αυξημένα επίπεδα H₂S στο αίμα συσχετίστηκαν με υψηλότερες τιμές HbA1c και μειωμένη μικροβιακή ποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του φύλου Actinomycetota. Το H₂S δύναται να αποτελέσει πιθανό δείκτη πτωχής γλυκαιμικής ρύθμισης και μεταβολών του μικροβιώματος σε ασθενείς με ΣΔτ2.