Clinical phenotype of systemic lupus erythematosus (SLE) at first diagnosis in hospitalized patients

View at publisher Summarise with VIRAT
Authors: Noemin Kapsala
Cited by: 0

Summary

No summary yet. VIRAT can read this paper and write a plain-language summary of its aim, methods, key findings and limitations.

Summarise with VIRAT Free to try with your Science Catalogs account.

Abstract

Εισαγωγή: Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) αποτελεί πρότυπη αυτοάνοση νόσο, που χαρακτηρίζεται από ένα ευρύ φάσμα προσβολής οργάνων και εργαστηριακών ευρημάτων, με αποτέλεσμα την ποικίλη κλινική εμφάνιση που περιλαμβάνει ήπια νόσο έως μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση. Περιστασιακά, ο ΣΕΛ μπορεί να εκδηλωθεί για πρώτη φορά σε νοσηλευόμενους ασθενείς. Η έγκαιρη αναγνώριση σε αυτές τις περιπτώσεις, που συνήθως αφορούν σοβαρή για τη ζωή νόσο, είναι απαραίτητη για την έναρξη κατάλληλης θεραπείας. Παρ' όλα αυτά, η κλινική ετερογένεια και η έλλειψη παθογνωμονικών κλινικών και ορολογικών χαρακτηριστικών, αποτελούν σημαντική πρόκληση στη διάγνωση του ΣΕΛ, που παραμένει σε μεγάλο βαθμό κλινική, ωστόσο συνήθως συνοδεύεται από ιδιαίτερα ανοσολογικά χαρακτηριστικά. Τα κριτήρια ταξινόμησης χρησιμοποιούνται συχνά για την υποστήριξη της διάγνωσης, αλλά με σημαντικούς περιορισμούς, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για νέα διαγνωστικά εργαλεία. Σημειώνεται ότι η μέση αναφερόμενη διάρκεια από την έναρξη των συμπτωμάτων έως τη διάγνωση του ΣΕΛ είναι περίπου 2 χρόνια, μια σημαντικά μεγάλη χρονική περίοδος κατά την οποία μπορεί να συσσωρευτεί σοβαρή οργανική βλάβη, με σοβαρές επιπτώσεις στη συνολική πρόγνωση. Συνεπώς, η έγκαιρη διάγνωση του ΣΕΛ είναι απαραίτητη, καθώς οδηγεί στην έγκαιρη παρέμβαση, βελτιώνοντας τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Στόχοι: Να χαρακτηρίσουμε τον φαινότυπο των νοσηλευόμενων ασθενών με πρωτοδιάγνωση ΣΕΛ, να αξιολογήσουμε τη διαγνωστική απόδοση του SLE Risk Probability Index (SLERPI) σε αυτούς τους ασθενείς, και να διερευνήσουμε περαιτέρω την πορεία του ασθενούς από τα αρχικά συμπτώματα έως την οριστική διάγνωση, αξιολογώντας πιθανές διαγνωστικές καθυστερήσεις και παράγοντες που σχετίζονται με αυτές. Τέλος να αξιολογήσουμε εάν η καθυστέρηση στη διάγνωση σχετίζεται με μεγαλύτερη βλάβη κατά τη στιγμή της διάγνωσης.Μέθοδος: Μονοκεντρική μελέτη παρατήρησης ασθενών με ΣΕΛ από την κοορτή ασθενών με ΣΕΛ του «Αττικόν». Για τον προσδιορισμό της κλινικής εικόνας σε ασθενείς που διαγνώστηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, οι κλινικές εκδηλώσεις κατηγοριοποιήθηκαν σε 10 τομείς οργανικής συμμετοχής, σύμφωνα με την κύρια εκδήλωση που οδήγησε στη νοσηλεία. Τα χαρακτηριστικά της νόσου, ο υπολογιζόμενος χρόνος έως τη διάγνωση, τα κριτήρια ταξινόμησης και ο δείκτης SLERPI καταγράφηκαν για κάθε ασθενή. Όσον αφορά στην πορεία των ασθενών μέχρι τη διάγνωση, συμπεριλάβαμε ασθενείς με ΣΕΛ με διάρκεια νόσου 7 (υποδεικνύοντας υψηλή πιθανότητα για ΣΕΛ) καταγράφηκε στο 87,4% των ασθενών. Οι ασθενείς που δεν ταξινομήθηκαν ως ΣΕΛ με βάση τον αλγόριθμο SLERPI (n=24), παρουσίαζαν πυρετό, θρομβωτικές ή νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις, που δεν αποτελούν επιμέρους στοιχεία του αλγορίθμου. Σημειώνεται ότι από τη τελευταία υποομάδα, 9 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια EULAR/ACR. Η μείωση του ορίου SLERPI στο 5, σε ασθενείς με πυρετό ή θρομβωτικά επεισόδια, αύξησε τη διαγνωστική επίδοση από 88,8% σε 97,9% σε αυτήν την υποομάδα, ενώ η συμπερίληψη όλων των νευροψυχιατρικών επεισοδίων δε συνεισέφερε επιπλέον στη διάγνωση. Όσον αφορά στην καθυστέρηση στη διάγνωση, χαρτογραφήσαμε την πορεία του ασθενούς μέχρι τη διάγνωση σε 275 ασθενείς. Τα πιο συχνά αρχικά συμπτώματα ήταν η αρθρίτιδα/αρθραλγία (74,5%) και τα εξανθήματα (61,8%). Η διάμεση (IQR) συνολική καθυστέρηση μεταξύ της έναρξης των συμπτωμάτων και της διάγνωσης του ΣΕΛ ήταν 24 (54) μήνες. Μια «πρώιμη» διάγνωση επιτεύχθηκε μόνο στο 28,4% των ασθενών, το 55,6% διαγνώστηκε μετά από > 12 μήνες, και οι ασθενείς συμβουλεύτηκαν κατά μέσο όρο 3 διαφορετικούς ιατρούς πριν την οριστική διάγνωση. Οι άφθες (OR 3,55; 95% CI 1,45-8,70) και το εξάνθημα χρυσαλλίδας (OR 1,99; 95% CI 1,00-3,94) ως αρχικά συμπτώματα, και η πρώτη ιατρική αξιολόγηση από ορθοπεδικό (OR 5,18; 95% CI 1,47-18,20) ήταν ανεξάρτητοι παράγοντες για καθυστερημένη διάγνωση. Η καθυστέρηση στη διάγνωση συσχετίσθηκε με αυξημένο SDI κατά τη στιγμή της διάγνωσης (OR 2,42; 95% CI 1,03-5,69), κυρίως αποδιδόμενο σε νευροψυχιατρικά και θρομβωτικά επεισόδια. Συμπεράσματα: Ένας στους πέντε ασθενείς με νεοεμφανιζόμενο ΣΕΛ εμφανίζει εκδηλώσεις που απαιτούν νοσηλεία. Παρόλο που η έγκαιρη διάγνωση επιτεύχθηκε στην πλειονότητα των περιπτώσεων που διαγνώστηκαν κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, σε περίπου 20% η διάγνωση καθυστέρησε. Ένα χαμηλότερο όριο SLERPI (≥5) σε ασθενείς με πυρετό ή θρομβωτικές εκδηλώσεις θα μπορούσε να ενισχύσει την έγκαιρη διάγνωση. Στη συνολική κοορτή, η διάγνωση του ΣΕΛ καθυστέρησε περισσότερο από 6 μήνες στα τρία τέταρτα των ασθενών και αυτό συσχετίσθηκε με μεγαλύτερη συσσώρευση βλάβης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.

Fields of Study & Subjects

Systemic Lupus Erythematosus Research Systemic Sclerosis and Related Diseases Vasculitis and related conditions

Publication details

Publication date
1 March 2026
Language
EL
Document type
Thesis