Το σθένος της ηθικής και παιδαγωγικής σκέψης του Αριστοτέλη ως αντίβαρο στην ασυναρτησία της ιδέας του ηθικού–παιδαγωγικού σχετικισμού στην εκπαίδευση, στον σύγχρονο δυτικό κόσμο

Έκπληκτοι παρακολουθούμε σήμερα στις δυτικές κοινωνίες μία σκέψη, η οποία μπορεί να διατείνεται ότι ο ηθικός προσδιορισμός της εκπαίδευσης είναι μία δευτερεύουσα, ακόμα και αδιάφορη, πτυχή της. Και αυτό, όταν η συγκεκριμένη ιδέα είναι καταφανώς παράλογη, εκτός από ηθικά και πολιτικά επικίνδυνη. Την ίδια ώρα, η μη απόδοση των ηθικών αρετών στον καθοδηγητικό ρόλο του σχολείου, ως προς τη βασική ευθύνη της διαμόρφωσης ατόμων που θέλουν και αγαπούν την κοινωνία που τα δημιούργησε, είναι ολοφάνερο πως θέτει στην κοινωνία πολλά διακυβεύματα, που αφορούν την ίδια τη συνοχή της. Στο άρθρο αυτό υποστηρίζουμε ότι η αριστοτελική, ηθική και παιδαγωγική, σκέψη μας επιτρέπει να ξανασκεφτούμε ποιος είναι ο ηθικός προσανατολισμός της εκπαίδευσης, ως προς τη δημιουργία κοινωνικών ατόμων ικανών να αναλαμβάνουν την ευθύνη της ύπαρξής τους και της ύπαρξης της κοινωνίας, όπως και να αναλογιστούμε ξανά, μεταξύ άλλων, προς αυτήν την κατεύθυνση, δύο ιδιαιτέρως δύσκολα θέματα: την αναδιάρθρωση της αυθεντίας του εκπαιδευτικού, αλλά και τη θετική διαχείριση της πολυπολιτισμικής κατάστασης στο εκπαιδευτικό περιβάλλον.