Το μάθημα των Εικαστικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση από τη σκοπιά των γονέων

Παρά την αναγνωρισμένη συμβολή των τεχνών στην ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών και τις ευκαιρίες που προσφέρει ως γνωστικό αντικείμενο προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι σύγχρονοι προσανατολισμοί της εκπαίδευσης του 21ου αιώνα, το μάθημα των εικαστικών κατέχει χαμηλή θέση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και αντιμετωπίζεται ως «δευτερεύον». Η ανατροπή αυτής της πραγματικότητας καθίσταται δυσχερής, καθώς η περιθωριοποίηση των τεχνών αποτελεί απόρροια πληθώρας παραγόντων. Σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι γονείς, οι οποίοι –αν και διαδραματίζουν κομβικό ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία- αντί να λειτουργούν ως μοχλοί αλλαγής, συχνά συνδιαμορφώνουν και αναπαράγουν την ιεράρχηση των γνωστικών αντικειμένων, συμβάλλοντας στη διαιώνιση της εν λόγω νοοτροπίας. Με αφετηρία αυτό το σκεπτικό, η παρούσα μελέτη -στην οποία συμμετείχαν 229 γονείς μαθητών δημοτικού ή/και γυμνασίου- είχε ως σκοπό να διερευνήσει τις στάσεις των γονέων απέναντι στο μάθημα των Εικαστικών, τις απόψεις τους για το περιεχόμενο του εν λόγω αντικειμένου και το βαθμό ικανοποίησής τους από την εικαστική εκπαίδευση που λαμβάνουν τα παιδιά τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας προσφέρουν πολύτιμα δεδομένα για τη χάραξη εκπαιδευτικών πολιτικών που θα έχουν ως σκοπό την ουσιαστική αναβάθμιση της καλλιτεχνικής παιδείας.