Η αλήθεια κατάραχα-διολίσθηση στην αναλήθεια

Αληθές θα ήταν -μιας και το αιώνιο Παντού του Νietzsche φαντάζει τόσο αφηρημένο, όσο αρσενικοί λέοντες και θηλυκές γοργόνες, δύο συμπαθητικά ζωικά όντα από το μυθικό μας υπόστρωμα, τα οποία, σε αντίθεση προς τα κοράκια και τους λύκους, ανέκαθεν κυριαρχούσαν στις εικαστικές τέχνες και στη λογοτεχνία παραπέμποντας στην υβριδική μας μίξη - αληθές λέγω είναι να αναφωνούσες, αφού υπάρχει πάντα η ρωγμή, μέσα από την οποία μπορείς να κοιτάξεις: η ζωή είναι αληθινός Παράδεισος! Ο αντίλογος λοιπόν εκ μέρους μας είναι, ότι εκτός από τον τραγικό υπάρχει και ο αισιόδοξος «ποιητής της ζωής». Χωρίς να κρατάς το βλέμμα σου μονίμως στην Κόλαση του Δάντη, ή να είσαι τόσο αυτοκαταστροφικός, μέθυσος ή εξαρτημένος από ουσίες, όπως ο μεγάλος ποιητής E.A.Poe (1809-1849), το ποίημα του οποίου «Το κοράκι» έχει κατακλύσει την παγκόσμια λογοτεχνία.