Kłopotliwe dziedzictwo: przemiany narracji o PRL w polskiej historiografii przed transformacją ustrojową i po niej

Historia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL) stanowi jeden z najbardziej istotnych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych obszarów polskiej historiografii. Od lat 70. i 80. XX w., w kontekście cyklicznych kryzysów politycznych i gospodarczych, część badaczy zaczęła podważać obowiązujące paradygmaty badawcze, starając się dotrzeć do tzw. prawdy. Równolegle historycy związani z ówczesnym reżimem kładli nacisk na osiągnięcia socjalistycznej Polski, odpowiadając na krytykę płynącą ze środowiska naukowego. Choć pod koniec lat 80. PRL formalnie zakończyła swoje istnienie, zainteresowanie tym okresem nie osłabło – wręcz przeciwnie, debaty historyczne zaczęły koncentrować się wokół zagadnień niepodległości, modernizacji oraz „prawdziwej Polski”. Artykuł analizuje przemiany w pisarstwie historycznym dotyczącym PRL w okresie transformacji ustrojowej i ukazuje je jako wyraz zmian strukturalnych i ducha epoki, formę zaangażowania politycznego badaczy oraz przestrzeń ścierania się pamięci zbiorowej i emocji osobistych.