Wykorzystanie koncepcji logoprofilaktyki w procesie wsparcia rozwoju egzystencji podmiotowo-osobowej dzieci i młodzieży

Celem artykułu jest przedstawienie możliwości wykorzystania teoretycznych i empirycznych założeń koncepcji logoprofilaktyki w procesie wsparcia rozwoju egzystencji podmiotowo-osobowej dzieci i młodzieży. Logoprofilaktyka, odnosząc się do integralnej koncepcji człowieka wielowymiarowego sformułowanej przez Victora E. Frankla w ramach Trzeciej Wiedeńskiej Szkoły Psychoterapii, umożliwia projektowanie i realizację działań wspierających rozwój czynników chroniących noetyczny wymiar osobowości. Mogą być one realizowane na poziomie profilaktyki uniwersalnej, selektywnej i wskazującej. Skonstruowane w jej ramach strategie (strategia dostarczania doświadczeń egzystencjalnie znaczących oraz strategia jakości noetycznych) są zgodnymi z teorią sposobami postępowania, na których opierają się programy profilaktyczne, będące gotowymi narzędziami wzbogacającymi warsztat pracy nauczycieli oraz wychowawców. Ukazują one sposoby wzmacniania potencjałów noetycznego wymiaru osobowości, co w znaczący sposób może przyczynić się do rozwoju zdolności podmiotowo-osobowych młodego pokolenia, do kierowania swoim życiem,spełniania siebie i odkrywania sensu życia poprzez urzeczywistnianie wartości egzystencjalnie znaczących. W jej ramach mogą być także konstruowane nowe programy profilaktyczne skierowane do dzieci i młodzieży.