Gdy opowieść staje się eksponatem. Kolekcje historii mówionej w Polsce jako mediatorzy wiedzy o przeszłości

W artykule poddano analizie rozwój i funkcjonowanie dużych kolekcji historii mówionej w Polsce na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, ze szczególnym uwzględnieniem ich roli jako mediatorów wiedzy o przeszłości. Autor bada sposób, w jaki instytucjonalne ramy gromadzenia relacji ustnych wpływają na tworzenie reprezentacji historycznych, koncentrując się na trzech wiodących ośrodkach: Ośrodku KARTA / Domu Spotkań z Historią, Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN” oraz Muzeum Powstania Warszawskiego. Wykorzystując teoretyczne ramy zaczerpnięte z muzeologii, teorii archiwalnej oraz teorii aktora-sieci, tekst analizuje trzy kluczowe aspekty funkcjonowania kolekcji: mechanizmy selekcji i nadawania znaczeń relacjom (koncepcja semioforu według Pomiana), praktyki akumulacji czasu (heterochronie w ujęciu Foucaulta) oraz sposoby prezentacji zbiorów w kontekście nowych technologii cyfrowych.