Kapliczkowo jako nie-muzeum. Między prywatną ekspresją a wspólnotą lokalną

Artykuł podejmuje próbę analizy zjawiska Kapliczkowa — nieformalnej przestrzeni stworzonej przez Bernarda Zboińskiego, balansującej między sztuką nieprofesjonalną, lokalną pamięcią a oddolną muzealizacją codzienności. Autor, opierając się na badaniach etnograficznych, wywiadach i obserwacji uczestniczącej, proponuje potraktowanie Kapliczkowa jako nie-muzeum: miejsca, które pełni funkcje muzealne bez instytucjonalnego statusu. Przestrzeń ta stanowi przykład efemerycznego dziedzictwa kulturowego, w którym granice między sacrum a profanum, prywatnym a wspólnotowym, sztuką a działaniem społecznym ulegają zatarciu. Analiza wskazuje na potrzebę rozszerzenia kategorii muzealnych o formy oparte na relacjach lokalnych, tymczasowości i indywidualnej inicjatywie.