Zemaljski i nebeski eros u „Đakonu Bogorodičine crkve“ Isidore Sekulić

Književni opus Isidore Sekulić uglavnom je tumačen na pozitivistički način. Za razliku od toga, u ovom radu je preispitivana narativizacija motiva ljubavi u romanu Đakon Bogorodičine crkve. Iako izvor za ovo istraživanje predstavlja odnos između dvoje mladih ljudi – monaha i horovoditeljke crkvenog hora, pomenuta tema je višeslojno prikazana i problematizovana. U naslovu rada akcentovano je jedno od mogućih imenovanja ljubavi koje nosi fon antičke filozofije, a značajan segment metodološke aparature proizlazi iz postulata hriščanskog učenja: istovremenu suprotstavljenost, ali i saglasje između čulnog i metafizičkog u ljubavi. Ovaj roman podatan je i feminističkom čitanju – u romanu Isidore Sekulić ova dva, po nekim tumačnjima suprotstavljena diskursa, dostižu stepen saglasja.