Pedagogiczne miejsca wspólne rodzin afgańskich jako wyzwanie dla integracji osób z doświadczeniem uchodźczym przebywających w Polsce

Celem artykułu jest zapoznanie czytelnika z procesem nawiązywania dialogu i konstruowania „Domu” z pedagogicznej perspektywy wspólnego miejsca z rodzinami, które przybyły do Polski z Afganistanu. W artykule podjęto próbę odpowiedzi na pytanie, jak i gdzie rozwijają one wspólne relacje z lokalną społecznością. Uwzględniając perspektywę pedagogiczną, możemy rozważyć dialogiczny charakter przestrzeni wspólnych i to, jak można je wykorzystać do budowania pozytywnych relacji ze środowiskiem przyjmującym. Pociąga to za sobą również zmianę naszego punktu widzenia na to, jak tworzyć praktyki dialogiczne z pedagogicznego punktu widzenia i które obszary miejskie można postrzegać jako przestrzenie wspólne. W badaniu wykorzystano jakościowe techniki badawcze, przeprowadzając 20 obserwacji uczestniczących i wywiadów. Przedstawione wyniki badań stanowią ograniczoną część pracy wykonanej w latach 2021–2025. W wyniku analizy – centra handlowe, place zabaw, ośrodki zdrowia i placówki edukacyjne zostały zidentyfikowane jako główne obszary wspólne i miejsca przecięcia. Ze względu na swój dialogiczny charakter przestrzenie te mogą pomóc w walce z marginalizacją i gettoizacją uchodźców, integrując ich z codziennym życiem społeczności przyjmującej.