Pamięć w służbie (nowej) muzykologii

W Posłowiu do książki Przeobrażenia pamięci, przeobrażenia kanonu.Historie muzyki w kręgu współczesnych dyskursów, śladem Carla Dahlhausa, Karolina Golinowska i Ewa Schreiber przypominają o znaczeniu autorefleksji w badaniach naukowych (s.219).Można ją nazwać procesem, który, z jednej strony, umożliwia zyskiwanie samoświadomości i, co za tym idzie, konstytuowanie tożsamości dyscypliny naukowej, z drugiej -żeby posłużyć się jednym z tytułowych pojęć tej książki -"przeobrażenie", a zatem rozwój.O tym, co przynoszą one badaczowi i dyscyplinie naukowej (w obrębie której niezbywalnie stają się metarefleksją), nie trzeba przypominać.Za historykami, nie tylko kultury, Autorki pytają o potencjał autorefleksyjny humanistyki, odnosząc się do paradygmatów historii muzyki -jednego z centralnych przedmiotów swojego namysłu.Parafrazując myśl Reinharta Kosellecka (jako autora kilkakrotnie cytowanej tam książki Warstwy czasu 1 ), starają się wskazać, a zarazem wyzyskać w swoim wywodzie "potencjał rewizyjny" historii muzyki i (historii) muzykologii uruchamiany "przez nowe doświadczenia" (s.47).Jednym ze źródeł takich doświadczeń bywają pola problemowe, (hipo)tezy, postulaty badawcze innej dyscypliny, zwłaszcza tej, której przedmioty badań są w jakichś aspektach podobne lub w jakiejś mierze wspólne, która staje zatem wobec podobnych wyzwań.Wiemy z historii nauki, jak transdyscyplinarne "transfery wiedzy" i dialogi przyczyniają się do jej rozwoju.Autorki książki zaproponowały taki dialog muzykologii i kulturoznawstwu.Tej pierwszej proponują, żeby od dyscypliny młodszej i "szybciej podążającej za przemianami" czerpała inspiracje w wymiarze optyki