Okres wileński w życiu księży profesorów Czesława Falkowskiego i Ignacego Świrskiego

Bohaterowie artykułu w okresie międzywojennym byli profesorami Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wilno nie było pierwszym miejscem, w którym przecięły się ścieżki życiowe obu księży. Był nim Petersburg i tamtejsze Metropolitalne Seminarium Duchowne, a potem miejscowa Akademia Duchowna. Obaj w początkach niepodległości w okresie walk o granice wstąpili do Wojska Polskiego. Zarówno Falkowski, jak i Świrski katedry w Wilnie otrzymali w 1921 r. i kierowali nimi do likwidacji uniwersytetu w grudniu 1939 r. Znaleźli wówczas (do 1942 r.) zatrudnienie jako profesorowie nadal funkcjonującego wileńskiego Seminarium Duchownego. Po ponownym uruchomieniu Seminarium w 1944 r., nadal prowadzili w nim zajęcia. W 1945 r. wyjechali do Białegostoku, gdzie przeniesiono dawny wileński Wydział Teologiczny, także wileńskie Seminarium Duchowne. Wkrótce zostali biskupami – Świrski w Siedlcach, Falkowski w Łomży. Elementów łączących obu kapłanów było więcej, pełnili na USB ważne funkcje organizacyjne (rektora, dziekana), w okresie międzywojennym sympatyzowali z tym samym nurtem politycznym – obozem narodowym, obaj też silnie zaangażowali się (w Wilnie, ale także w okresie późniejszym) w działalność dobroczynną.