Znaczenie polskiej diaspory dla bezpieczeństwa kulturowego Rzeczypospolitej Polskiej

Przedmiotem rozważań naukowych jest próba wskazania utylitarnego dla naszego państwa pod kątem ochrony tożsamości narodowej dorobku polskiej diaspory z perspektywy występujących współcześnie wyzwań i zagrożeń dla naszego bezpieczeństwa kulturowego. Rodzi to w następstwie podstawowe pytania badawcze o metodologię wyselekcjonowania tegoż wkładu oraz potencjalny zakres jego obecnego wpływu. Towarzyszyć tym rozważaniom będzie teza o możliwości jego wykorzystania w kształtowaniu tożsamości narodowej, na której w części bazuje prawidłowo funkcjonujący system bezpieczeństwa państwa. Podkreślają powyższą zależność fundamentalne dla państwa dokumenty, w tym Konstytucja RP oraz Strategia Bezpieczeństwa Narodowego, aczkolwiek obserwowana praktyka w tym względzie nie buduje właściwego poziomu relacji pomiędzy nim a wychodźstwem. Doświadczenia z przeszłości oraz liczba i rozmieszczenie na mapie świata osób deklarujących przynależność do polskości pozwalają jednak liczyć na możliwość wykorzystania tego niedocenianego obecnie potencjału. Może on mieć wymiar dyplomacji publicznej m.in. w zakresie wzmacniania pozytywnego wizerunku Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej atrakcyjności kulturowej i gospodarczej, ale również wsparcia procesu kształtowania tożsamości narodowej i budowania, w szczególności wśród młodego pokolenia, świadomości obowiązków wobec wspólnoty. W ocenie autora warto rozważyć zastosowanie podstawowego kryterium, jakim może być zaliczenie wybranych wytworów emigracyjnej kultury do grupy chronionych stosowną ustawą, narodowych dóbr kultury, co może bezpośrednio wpływać na zachowanie równowagi w bezpieczeństwie kulturowym i wspierać system bezpieczeństwa państwa.