Polska akcja prometejska w mandżurskim Harbinie w latach 1920-1939

Od początku istnienia Drugiej Rzeczypospolitej relacje z Rosją Sowiecką stanowiły główny kierunek polskiej polityki wschodniej. Wynikało to z nieobliczalnego charakteru państwa Związku Radzieckiego. Zwycięska wojna z bolszewikami lat 1919-1921 pozwoliła Polsce zachować suwerenność, negując jednocześnie ideę federacjonizmu polegającą na stworzeniu federacji państw środkowoeuropejskich zdolnych do oparcia się Rosji. W miejscu dążeń federacyjnych pojawił się prometeizm. Ruch ten miał spowodować wyzwolenie narodów zdominowanych przez Rosjan, w tym Ukraińców, Gruzinów i Górali Kaukaskich. Harbin, miasto założone pod koniec XIX wieku w północno-wschodnich Chinach, stał się miejscem realizacji tej idei politycznej.