Od Redakcji

Późną jesienią 1925 roku w odstępie dwutygodniowym zmarli Stefan Żeromski i Władysław S. Reymont, dwaj wybitni prozaicy, konkurenci do Nagrody Nobla.Znali się i czytywali swoje dzieła.Ich kontakty nie należały do najserdeczniejszych, różniły ich osobowości, choć zbliżały podobne życiowe losy.Mimo aktywności twórczej właściwej dla tych samych czasów, czerpania z podobnej rzeczywistości oraz skłonności naturalistycznych, pisarstwo Reymonta i Żeromskiego to zupełnie odmienne zjawiska i to niemal w każdym aspekcie: inna jest tematyka ich utworów, inny poziom sondowania egzystencjalnego bohaterów, inne są pola ekspresji, inna poetyka i stylistyka.Do podejmowania wątków biograficznych i literackich związanych z obu pisarzami i nolens volens porównywania ich ze sobą skłaniają rocznice: 25, 50, 75, wreszcie 100 lat od zgonów.W każdym X-leciu organizowano konferencje, publikowano księgi, monografie, artykuły.Ponawiano recepcję poszczególnych dzieł i ich interpretację, poszerzano kulturowe konteksty, w mniejszym zaś stopniu badano biografię.