Audyt wewnętrzny — wartość dodana w sektorze finansów publicznych

Audyt wewnętrzny został wprowadzony do systemu finansów publicznych jako warunek formalny zakończenia negocjacji przedakcesyjnych z UE w ramach rozdziału 28 Kontrola finansowa w 2002 roku. Definicje audytu wewnętrznego w kolejnych ustawach o finansach publicznych przechodziły ewolucję. Funkcjonowanie audytu wewnętrznego było powiązane z kontrolą finansową, systemami kontroli i zarządzania oraz kontrolą zarządczą. Kolejne definicje odbiegały od ustaleń akcesyjnych. Zbliżały się do regulacji wypracowanych przez międzynarodowe instytucje. Obowiązująca definicja audytu wewnętrznego odnosi się do kontroli zarządczej, która jest definiowana jako ogół działań podejmowanych dla zapewnienia realizacji celów i zadań w sposób zgodny z prawem, efektywny, oszczędny i terminowy. Tak sformułowana definicja jest nieprecyzyjna i niedookreślona. Jedną z kluczowych cech audytu wewnętrznego jest niezależność organizacyjna i operacyjna. Niezależność w kolejnych ustawach podlegała zmianom i w rezultacie ograniczeniu.