Zmieniające się ramy prawne dopuszczalności zawierania umów przez zamawiających publicznych w UE — uwarunkowania normatywne i systemowe

W artykule analizie poddany został stale rosnący katalog ograniczeń dotyczących zakresu podmiotowego uczestników unijnego rynku zamówień publicznych. Tworzenie na poziomie UE przepisów związanych z wymogami, jakie stawiane muszą być wykonawcom umów przez sektor finansów publicznych, stanowi ewidentne ograniczenie swobody zawierania umów — podstawowej zasady prawa cywilnego. Autorka przenalizowała ograniczenia wynikające z systemu zamówień publicznych oraz ich dodatkowe źródła występujące poza systemem zamówień publicznych czy finansów publicznych, zauważając przy tym, że katalog tych ograniczeń stale się powiększa. Wzajemne powiązania omawianych zjawisk stanowią podstawę do sformułowania zasadniczych pytań badawczych. Po pierwsze: jaki model konkurencji należy uznać za relewantny z perspektywy wydatkowania środków publicznych w reżimie prawa zamówień publicznych? Czy będzie to konkurencja o charakterze maksymalnie otwartym i nieograniczonym, oparta na nieskrępowanej swobodzie ubiegania się o zamówienie i wyboru wykonawcy? A może należy ją ujmować jako konkurencję pomiędzy podmiotami spełniającymi uprzednio zdefiniowane standardy kwalifikacyjne i jakościowe? Po drugie: czy poza zamawiającym powinien istnieć podmiot uprawniony do kształtowania tych standardów, a jeśli tak — jaki jest zakres jego kompetencji oraz czy może on w sposób nieograniczony określać poziom i treść wymogów podmiotowych i przedmiotowych?