Recepcja twórczości Michała K. Pawlikowskiego w komunistycznej Polsce

Michał Kryspin Pawlikowski (1893–1972), pochodził z polskiej rodziny szlacheckiej ze wschodnich obszarów dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego (dziś wschodnia Białoruś). W okresie międzywojennym zajmował się publicystyką, przede wszystkim na łamach „Słowa” wychodzącego w Wilnie. W wyniku drugiej wojny światowej stał się emigrantem politycznym. Na emigracji rozwinął się jako pisarz tworzący eseje, felietony, recenzje, a także powieści. Jego emigracyjna twórczość nie była znana w kraju. Prawdy zawarte w jego utworach — dotyczące polskich spraw wschodnich — rządzący reżim uważał za niebezpieczne dla siebie, toteż nie były upowszechniane wśród szerokiej publiczności krajowej. Ukazały się tylko nieliczne publikacje na ich temat, wśród których część była wobec nich bardzo krytyczna z powodów politycznych. Pawlikowski, tak jak i jego twórczość został skazany w kraju na niemal całkowite zapomnienie. W Polsce po roku 1989 ustała cenzura, jednak dopiero od 2010 roku zaczęto drukować nieznane jego utwory.