امکانسنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونههای ایرانی: دیدگاه متخصصان، درمانگر و بیماران

مقدمه: اختلالات اضطرابی از شایع‌ترین اختلالات روانی هستند که پروتکل‌هایی متناسب با دیدگاه‌های نظری و معطوف به این اختلالات تدوین شده و کاربرد یافته‌اند. از آن‌جا که گام نخست در به‌کارگیری مداخلات جدید در یک بوم، بر پایۀ قضاوت دربارۀ امکان­پذیری آن­ها صورت می­گیرد، هدف مطالعۀ حاضر امکان‌سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی بوده ‌است.روش: مطالعۀ کنونی در گام نخست، پیرو طرح دلفی انجام شد و گام دوم آن در قالب طرح شبه ­آزمایشی با پیش ­آزمون- پس ­آزمون، مرحلۀ پیگیری و فهرست انتظار اجرا گردید. در این مسیر، 9 متخصص پیش از آغاز اجرای گروه ‌درمانی، با مطالعۀ خلاصۀ مبسوط پروتکل، پرسشنامۀ امکان‌سنجی را تکمیل نمودند. به‌علاوه، درمانگر مجری پروتکل در پایان هر جلسه، آن را از نظر معیارهای امکان‌پذیری ارزیابی کرد، هم‌چنین، 8 بیمار عضو گروه‌درمانی نیز در انتهای درمان، دیدگاه خود را در مورد معیارهای امکان‌پذیری این پروتکل ارائه نمودند.نتایج: در بررسی مجموع مقوله‌های امکان‌سنجی از نظر متخصصان، درمانگر پروتکل و بیماران شرکت‌کننده در فرایند درمان، به‌طور کلی، امکان‌پذیری پروتکل در سطح (متوسط تا بالا) گزارش شد. با در نظر گرفتن شاخص اعتبار محتوا (CVI) برای ابعاد و مؤلفه‌های امکان‌پذیری، تمامی مؤلفه‌ها از نظر متخصصان، درمانگر و بیماران «مرتبط» به‌دست آمد.بحث و نتیجه‏ گیری: درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی، از نظر متخصصان جامعۀ ایران، درمانگر ارائه‌دهندۀ این پروتکل و بیماران دریافت‌کنندۀ دورۀ درمانی، امکان‌پذیر به‌نظر می‌رسد. این یافته، زمینه را برای وارسی‌های بیشتر در راستای تعیین کارآمدی و اثربخشی این برنامۀ درمانی در چارچوب کارآزمایی‌های گسترده فراهم می‌کند.