Z niechęci do słów, z miłości do miejsc. Specyfika komunikacji bohaterów oraz istota przestrzeni w wybranych filmach Davida Lyncha

Celem artykułu jest zbadanie elementów komunikacyjnych i wizualnych w twórczości Davida Lyncha – w kontekście ich nietypowości i wyjątkowości. Refleksji zostaje poddane to, w jaki sposób bohaterowie jego filmów komunikują się ze sobą (mieszanie funkcji językowych, hiperbolizacja, taniec, dyskomfortowe pauzy), a także, jak w tym kontekście funkcjonuje przestrzeń i inne środki filmowego wyrazu (wymiar akustyczny, kolorystyka, oniryzm, surrealizm). Artykuł odnosi się do literatury naukowej i eseistycznej dotyczącej twórczości Davida Lyncha powstałej zarówno na polskim, jak i zagranicznym gruncie naukowym (na przykład: Kinga Jelińska, Kamil Lipiński, Slavoj Žižek, David Foster Wallace). Twórczość artysty została osadzona pośród wielu kontekstów teoretycznych, na bazie których przeprowadzono analizy wybranych filmów reżysera lub ich fragmentów (na przykład: Głowa do wycierania, Blue Velvet, Dzikość serca). Wnioski płynące z analiz i rozważań teoretycznych podkreślają wagę wskazanych elementów w twórczości Davida Lyncha, wskazują również na zmysłowy wymiar oddziaływania jego dzieł – pośród surrealizmu i poetyki snu mogą trafiać wprost do zmysłów i emocji odbiorców.