Tożsamość krajobrazu Ziemi Wieluńskiej – studium przypadku

Celem artykułu jest identyfikacja szczególnych cech przyrodniczych i kulturowych krajobrazu Ziemi Wieluńskiej, które składają się na jego tożsamość. W badaniach zastosowano metodę studium przypadku, opartą na kwerendzie bibliograficznej, analizie piśmiennictwa i źródeł internetowych, a także podróży studialnej połączonej z dokumentacją fotograficzną. Analizę przypadku poprzedzono rozważaniami teoretycznymi dotyczącymi pojęć tożsamości krajobrazu, genius loci oraz kolorytu lokalnego. Przeprowadzona analiza umożliwiła wyodrębnienie dwóch wyróżników krajobrazu badanego regionu: krasowego krajobrazu wyżyny wapiennej w Działoszyńskim Przełomie Warty oraz krajobrazu rolniczego Wysoczyzny Wieruszowskiej. Spośród elementów dziedzictwa kulturowego istotnych dla tożsamości krajobrazu wyróżniono: ślady wczesnośredniowiecznego osadnictwa, zabytki budownictwa drewnianego, dawne linie kolejowe, a w wymiarze niematerialnym – wydarzenia związane z bombardowaniem Wielunia 1 września 1939 r. Szczególne znaczenie przypisano także trzem miejscowościom o dobrze zachowanym średniowiecznymukładzie przestrzennym: Wieluniowi, Bolesławcowi i Skomlinowi.