Parki kulturowe Krakowa a turystyka zrównoważona

Celem pracy jest analiza relacji między parkami kulturowymi Krakowa a turystyką zrównoważoną oraz zbadanie, w jaki sposób krakowskie parki kulturowe mogą przyczynić się do realizacji celów zrównoważonego rozwoju turystyki. W pracy tej ukazano złożoność zagadnień związanych z rozwojem zrównoważonym i turystyką zrównoważoną, z uwzględnieniem turystyki na obszarach miejskich, a w tym także turystyki kulturowej. Omówiono także prawny aspekt wdrażania parków kulturowych w Polsce. W analizie parków krakowskich skoncentrowano się na trzech istniejących takich parkach: Stare Miasto, Kazimierz ze Stradomiem oraz Nowa Huta, traktując je jako narzędzie zarządzania dziedzictwem kulturowym i przestrzenią turystyczną. W opracowaniu zastosowano analizę literatury przedmiotu, dokumentów legislacyjnych oraz raportów branżowych. Jako uzupełnienie i pogłębienie desk research przeprowadzono wywiad z burmistrzem nocnym Krakowa. Autor dowiódł, że parki kulturowe, jako obszarowa forma ochrony dziedzictwa, mogą stanowić realne wsparcie dla wdrażania polityki zrównoważonego rozwoju. Wnioski z tej pracy podkreślają potrzebę wykorzystania parków kulturowych jako aktywny element zarządzania ruchem turystycznym oraz promowania turystyki opartej na dziedzictwie kulturowym.