Dialogowość jako cecha idealnego mówcy w De oratore Marka Tulliusza Cycerona

Materiałem badawczym w tym artykule są fragmenty wybrane z De oratore (55 r. p.n.e.) – obszernego traktatu Marka Tulliusza Cycerona na temat teorii i praktyki retorycznej, skomponowanego na kształt dialogu. Jego uczestnicy – rzymscy oratorzy (postaci historyczne) – dążą w dyskusji do ustalenia cech, zdolności i talentów idealnego oratora (i obywatela). Analizując ich charakterystyki modelowego mówcy, autorka skupiła się na jego uzdolnieniu do prowadzenia dialogów, jak też na zaleceniach aktywności dialogowej dla młodych mówców. Wprowadziła do badań mistrzowskiej prozy Arpinaty termin „dialogowość”, stosowany w psychologii narracji w XXI w. na oznaczenie cechy umysłu i sposobu funkcjonowania człowieka w życiu społecznym.