Possibilities of using social robots in early childhood education: the case of the EMYS robot

Artykuł przedstawia możliwości wykorzystania robotów społecznych w edukacji dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym na przykładzie polskiego robota EMYS. W tekście ukazano interdyscyplinarną perspektywę łączącą pedagogikę, psychologię rozwoju oraz robotykę społeczną. Omówiono wybrane teorie – m.in. Wygotsky’ego, Brunera, Bandury i Paperta – wskazując, że roboty społeczne mogą pełnić funkcję narzędzi mediacyjnych, modeli społecznych, partnerów edukacyjnych oraz elementów środowiska konstrukcjonistycznego. Przegląd badań dowodzi, że roboty takie jak EMYS wspierają rozwój językowy, komunikacyjny i emocjonalny dzieci, zwiększają motywację oraz koncentrację uwagi, a także mogą odgrywać szczególną rolę w edukacji włączającej, zwłaszcza u dzieci z ASD. Zaprezentowano specyfikę robota EMYS, uwzględniając jego funkcje, możliwości dydaktyczne i potencjał w pracy przedszkolnej oraz domowej. Wskazano również wyzwania techniczne, pedagogiczne i etyczne, w tym konieczność ochrony danych, ryzyko antropomorfizacji oraz potrzebę odpowiedniego przygotowania nauczycieli zgodnie z modelem TPACK. Podkreślono, że roboty społeczne powinny pełnić funkcję uzupełniającą względem nauczyciela, wzbogacając środowisko edukacyjne, lecz nie zastępując relacji międzyludzkich. Wskazano kierunki dalszych badań, m.in. w zakresie długoterminowych efektów, personalizacji z wykorzystaniem AI oraz kształcenia nauczycieli. Podsumowując, roboty społeczne posiadają duży potencjał w edukacji małych dzieci, jednak ich wdrażanie wymaga przemyślanej strategii pedagogicznej i refleksji etycznej.