De duale rechtspositie van beroepssporters in loondienst

De beroepssporter (de voetballer, de wielrenner en de schaatser) in loondienst, kent een bijzondere rechtspositie, die als duaal kan worden omschreven. De duale rechtspositie van de beroepssporter is uniek te noemen en kent haar basis in het arbeidsrecht enerzijds en het verenigingsrecht anderzijds. Vanuit het arbeidsrecht wordt de rechtspositie beïnvloed door wet- en regelgeving op verschillende niveaus en interpretatie daarvan in de rechtspraak. Vanuit het verenigingsrecht gaat het om intern geldende regulations (sportreglementen), eveneens op verschillende niveaus (internationaal, Europees en nationaal). Dit leidt in de praktijk tot spanningsvelden (knelpunten). In dit onderzoek is, naast de analyse van de organisatie van (inter)nationale sportstructuren en de wijze van binding van de beroepssporter, onderzocht hoe de geconstateerde knelpunten tussen staande praktijken in de beroepssport en juridische kaders kunnen worden verminderd dan wel opgelost. Hierbij zijn 24 staande praktijen in kaart gebracht en onderzocht waar en in welke mate er een spanningsveld met de juridische kaders bestaat. Vervolgens is gekeken naar hoe deze spanningsvelden zouden kunnen worden opgelost. Wat zou daarbij de voorkeur hebben, de arbeidsrechtelijke weg of de verenigingsrechtelijke weg? Beide richtingen zijn nagegaan. De arbeidsrechtelijke weg is bewandeld door te analyseren welke beproefde oplossing(srichting)en er al zijn, hoe deze zouden kunnen worden verbeterd en mogelijk kunnen worden uitgebreid. Op de verenigingsrechtelijke weg is nagelopen of en hoe binnen de door de (inter)nationale sportfederaties geschapen ‘eigen’ rechtsorde en bindingswijzen de rechtspositie van de beroepssporter kan worden verbeterd en verstrekt. Daarbij komt als een van de belangrijke conclusies aan de orde dat niet alleen contractual stability maar vooral ook de incorporatie van werknemersbelangen een uitgangspunt zal moeten vormen voor (inter)nationale sportfederaties.