Yalnızlığın Anlam Yitimi: Halk İçinde Hak ile Beraber Olmaktan Kalabalıklar İçinde Yabancılaşmaya

Günümüzde yalnızlık, anlamlı ve bilinçli bir deneyimden, amaçsız ve istem dişi yakalanan bir hâle dönüşmüştür. Yalnızlık deneyimindeki anlam yitimine dikkat çeken bu makale modern dönemde giderek bireyselleşen kişinin yaşadığı yalnızlık ile tasavvuf geleneğinde insanın kemale erme sürecinde önemli bir pratik olarak görülen amaçlı ve anlamlı yalnızlık arasındaki derin ayrımı bahse konu etmektedir. Yaşadığımız dönemde hızlı dijitalleşme, aşırı bireyselleşme, ailevî, dinî ve sosyal bağlardaki çözülmeyle beraber "kalabalıklar içinde yalnız" kalan insan sürekli sanal etkileşimlerde bulunmakla beraber duygusal ve ruhsal olarak izole olduğu bir yabancılaşma hâlini yaşamaktadır. Bu şekliyle modern dönemin önemli krizlerinden biri olan yalnızlığın tasavvuf geleneğinde belirli bir ruhsal olgunluğa erişmek amacıyla başvurulan zühd, uzlet, inziva ve hâlvet gibi yalnızlık pratikleriyle karşılaştırıldığı bu makalede, yalnızlığın bir anlam kaybına uğramasıyla modern insanın karşılaştığı varoluşsal ve psikososyal sorunlara dikkat çekilmiştir. Makalenin temel amacı, modern yalnızlığıntoplumsal ve psikolojik boyutlarını tasavvufun insani farklı boyutlarıyla ele alan öğretileri ışığında inceleyerek bu krizi aşmanın imkânlarını ortaya koymak ve yalnızlığın yeniden anlamlı, bilinçli bir eylem hâline gelerek insanın hem kendisiyle hem de hakikatle buluştuğu bir pratiğe dönüşebileceğini tetkik etmektir.