Çağdaş Edebiyatta Romantizme Dönüş ve Ultraromantizm’in Temelleri

İnsan özü gereği biçimlendirme eğilimindedir. Bu biçimlendirme eğilimi topluma ve zamanın şartlarına göre evrilmekte ve gelişmektedir. Biçimlendirmeyi ise edebi boyutta kurguya taşır. Bu bağlamda kurguladıkları mevcut gelişmeler ve değişimler dahası yenilikler çerçevesinde zaman ve topluma bağlı olarak yeni edebi eğilimler, türler, dönemler, yöntemler ve üsluplar vs. ortaya çıkarır. Postmodern dönem özelliklerinin mevcut toplumsal değişime uymadığını ve demode kaldığını öne süren kuramcılar diğer alanlara paralel bir şekilde edebiyatta da postmodern sonrası yeni eğilimlerin ortaya çıktığı üzerinde durmakta ve söz konusu yeni eğilimi tanımlamak için farklı kavramlar benimsemektedir. Bu yeni eğilimi tanımlayan kavramlardan bir tanesi çağdaş edebiyatta bilimkurgu türü ve romantik dönemin bir araya geldiği ve Leonhard Hieronymi tarafından somutlaştırılan Ultraromantizm’dir. Ultraromantizm, yeni dönemdeki romantik özlem ve bakış açısını bilimkurgu temelinde çağın teknolojik imkânlarıyla bir öteye taşır. Romantik olanın dijitalleşme ve küreselleşme temelinde yok olmaya yüz tutmuş insani/bireysel/toplumsal değerleri yeniden canlandırması noktasında ortaya çıkan Ultraromantizm, mitoloji, dijital dünya ve yapay zekâ unsurlarının bir araya geldiği, fantastik olan ve modern masalın birbiri arasında salındığı bir yeni dünya anlatısı olarak öne çıkar. Bu çalışmada, öncelikle postmodern sonrası yeni bir edebi eğilim olarak öne sürülen Ultraromantizm ve özellikleri somutlaştırılacak, romantizm ve neoromantizm ile bağlantısı irdelenecek ve bu açıdan konuyla alakalı güncel çalışmalara örnek teşkil edebilecek bir kuramsal altyapı sunulmaya çalışılacaktır. Çalışma, bu yönüyle kuramsal bir çalışma olup literatür analizine dayanmaktadır. Sonuç itibariyle çağdaş edebiyatta romantizme dönüş, Ultraromantizm çerçevesinde ele alınacaktır.