Zarażeni rozpadem. Dekonstrukcje ojcostwa w Gnoju Wojciecha Kuczoka

W utworze Kuczoka udziałem syna staje się doświadczenie wewnętrznej dezintegracji wywołanej działaniami ojca, pęknięcie naznaczające proces kształtowania się tożsamości. Na skutek tych bolesnych przeżyć podmiot odnajduje w sobie pragnienie śmierci ojca lub też wyobraża sobie tę śmierć, postrzegając ją jako uwolnienie i zakończenie udręki. Zatem dekonstruowanie ojca w planie moralnym, aksjologicznym, poznawczym przemienia się w marzenie o fizycznym unicestwieniu tej postaci – marzenie snute przez wewnętrznie rozbitego syna: zniszczony śni tutaj o zniszczeniu. W “antybiografii” Kuczoka ojciec okazuje się istotą słabą, naznaczoną niemocą. Wobec syna – który jest dla niego reprezentantem ciemnego i nieprzewidywalnego świata i na którym odreagowuje niemoc wobec tego świata – jako środka represji oprócz kar cielesnych używa przysłów, powiedzeń, aforyzmów. Zarówno przemoc fizyczna, jak i owe przysłowia to rodzaj kompulsywnej reakcji na świat, na syna, na zjawiska, które wymykają się rozumieniu K.