HAKİMLERİN SOSYAL MEDYA KULLANIMININ CEZA MUHAKEMESİ SÜRECİNE VE CEZA DAVALARINDA VERİLEN KARARLARA ETKİSİ: SOSYAL MEDYA ADALETİ OLGUSU – HAKİMİN REDDİ MÜESSESESİ

Bu çalışma, dijitalleşmenin yargı pratiği üzerindeki etkilerini, ceza muhakemesi bağlamında hakimlerin sosyal medya kullanımı özelinde incelemekte; yargı bağımsızlığı, tarafsızlık ilkesi ve hakimin reddi müessesesi çerçevesinde güncel ve çok boyutlu bir analiz sunmaktadır. Hakimlerin sosyal medya platformlarında gerçekleştirdikleri paylaşımlar, yalnızca bireysel ifade özgürlüğü kapsamında değil, aynı zamanda kamu görevinin gerektirdiği etik sorumluluklar ve tarafsızlık görünümü bakımından da değerlendirilmeye muhtaçtır. Sosyal medya, giderek artan biçimde yargı süreçlerine yön veren bir kamuoyu aracı haline dönüşmüş, böylece “sosyal medya adaleti” (social media justice) olgusu, ceza muhakemesi sisteminin yapısal dengelerini zorlayan bir unsur haline gelmiştir. Bu bağlamda çalışmada, sosyal medya içeriklerinin hakimin reddi taleplerine konu edilme imkanı, yargı kararları, disiplin uygulamaları ve etik normlar ışığında detaylı biçimde değerlendirilmiş; Türkiye’deki mevzuat ve uygulama ele alınmıştır. Kıta Avrupası hukuk sistemlerinde yüksek mahkemelerin tarafsızlık ilkesine ilişkin içtihatları, özellikle hakimin davranışlarının objektif algı üzerindeki etkisi bağlamında ele alınmış; sosyal medyanın Amerika Birleşik Devletleri menşeli olması nedeniyle, bu platformların yargı mensuplarınca kullanımından doğan etik ve hukuki sorunlara ilişkin çok sayıda örneğe Amerikan yargı kararları ile diğer bazı yabancı ülke içtihatlarında rastlandığı belirtilmiştir. Bu çerçevede, sosyal medya kullanımına bağlı olarak ortaya çıkan etik tartışmalar ve uygulamalar kapsamlı şekilde incelenmiş; Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere bazı yabancı ülke yargı kararlarına da yer verilmiştir. Sonuç olarak, dijital çağın gereklerine uyumlu; ancak yargı etiği ve kamu güvenini esas alan bir düzenleme yaklaşımının kaçınılmaz olduğu ortaya konmuştur. Hakimlerin sosyal medya kullanımlarına ilişkin açık, öngörülebilir ve bağlayıcı etik çerçevelerin oluşturulması, yargının görünürdeki ve fiili tarafsızlığını koruma açısından zorunlu bir reform ihtiyacı olarak tespit edilmiştir.