ประสทธผลของคายบำบดเดกสมาธสนตอการเหนคณคาในตนเอง อาการ และความบกพรองทางหนาทของเดกสมาธสน

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาประสิทธิผลของค่ายบำบัดเด็กสมาธิสั้นต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง อาการ และความบกพร่องทางหน้าที่ของเด็กสมาธิสั้น วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาแบบกึ่งทดลอง มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ปกครองและเด็กสมาธิสั้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 - 4 สมัครเข้าร่วมโครงการ จำนวน 56 คู่ โดยสมัครเป็นกลุ่มทดลอง (ผู้ปกครองและเด็กที่เข้าร่วมโครงการค่ายบำบัดเด็กสมาธิสั้นร่วมกับการประชุมผู้ปกครองเป็นระยะเวลา 5 วันแบบไปกลับที่โรงพยาบาลศิริราช) จำนวน 28 คู่ และกลุ่มควบคุม (ผู้ปกครองและเด็กสมาธิสั้นที่ได้รับการรักษาตามมาตรฐาน 28 คู่) โดยใช้เครื่องมือ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบคัดกรองโรคสมาธิสั้นฉบับผู้ปกครอง แบบประเมินความบกพร่องทางหน้าที่ในเด็กและวัยรุ่นที่ป่วยเป็นโรคสมาธิสั้นฉบับผู้ปกครอง แบบสอบถามวัดระดับความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและแบบสอบถามการเลี้ยงดูเชิงบวก โดยประเมินก่อน - หลังเข้าร่วมโครงการ และติดตามผล 3 และ 6 เดือนเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม ผลการศึกษา: เด็กสมาธิสั้นกลุ่มทดลองที่เข้าค่ายบำบัดเด็กสมาธิสั้นร่วมกับประชุมผู้ปกครองมีอาการสมาธิสั้นดีขึ้น ทั้งในด้านอาการซน/วู่วาม อาการขาดสมาธิ และคะแนนรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และความบกพร่องทางหน้าที่ของเด็กสมาธิสั้นดีขึ้นทั้งในด้านครอบครัว พฤติกรรม พฤติกรรมเสี่ยง และคะแนนรวม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 อย่างไรก็ตามไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของการเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กและเลี้ยงดูเชิงบวกของผู้ปกครอง สรุป: ค่ายบำบัดเด็กสมาธิสั้นที่มีการจัดกิจกรรมแบบบูรณาการ ในการฝึกทักษะทางสังคม การเสริมแรงทางบวก การปรับพฤติกรรม การกำกับการรับประทานยา และการประชุมผู้ปกครองโดยทีมสหวิชาชีพ มีประสิทธิผลทำให้อาการสมาธิสั้นและความบกพร่องทางหน้าที่ของเด็กสมาธิสั้นดีขึ้น ควรจัดกิจกรรมอย่างต่อเนื่องเพื่อพัฒนาการเห็นคุณค่าในตนเองของเด็ก และการอบรมการเลี้ยงดูเชิงบวกอย่างเต็มรูปแบบของผู้ปกครอง สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการจัดกิจกรรมเพื่อช่วยเหลือเด็ก สมาธิสั้นและครอบครัวต่อไป