21. YÜZYILDA EĞİTİM MODELİ VE TASARIM EĞİTİMİ MEKÂNLARI BAĞLAMINDA HİBRİT MEKÂN ANLAYIŞI

Tasarım eğitimi, etkileşime ve deneyime dayalı bir öğrenme süreci gerektirmektedir. 21. yüzyılda yaşanan pandemi, küresel krizler ve hızlı teknolojik gelişmeler, tasarım eğitiminde kullanılan mekânların ve pedagojik yaklaşımların yeniden ele alınmasını zorunlu kılmış; bu bağlamda hibrit eğitim modeli ve hibrit mekân anlayışı ön plana çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı, tasarım eğitimi mekânları bağlamında hibrit mekân kavramının kuramsal altyapısını ortaya koymak ve hibrit mekânların eğitim süreçlerine nasıl entegre edildiğini incelemektir. Çalışma kapsamında öncelikle tasarım eğitimi, hibrit eğitim ve hibrit mekân kavramlarına ilişkin kapsamlı bir literatür taraması gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın yöntemi, hibrit eğitim modelini uzun süredir uygulayan, fiziksel ve dijital öğrenme ortamlarını bütüncül biçimde ele alan ve farklı tasarım disiplinlerini temsil eden dört köklü üniversitenin (MIT, RISD, RIT ve MSU) tasarım eğitimi mekânlarının incelenmesine dayanmaktadır. Seçilen üniversitelere ait literatürde yer alan görsel veriler literatür temelli tanımlanan bilgi, hareket, teknoloji ve simülasyon parametreleri çerçevesinde; fiziksel, sanal, siber ve hiper mekânlar bağlamında nitel, betimleyici ve karşılaştırmalı bir araştırma olarak analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, tasarım eğitimi mekânlarının yalnızca fiziksel stüdyo alanlarıyla sınırlı kalmadığını; dijital teknolojilerle desteklenen, esnek, etkileşimli ve çok boyutlu hibrit mekânlara dönüştüğünü göstermektedir. Çalışma, 21. yüzyıl tasarım eğitiminde mekân kavramının dönüşümüne ilişkin kuramsal bir çerçeve sunarak, gelecekte tasarlanacak eğitim mekânlarına yönelik çıkarımlar üretmektedir.