Çocuğu Suça Sürükleyen Sistemler: Kefernahum Filminin Biyoekolojik Gelişim Modeli Çerçevesinde Çözümlemesi

Bu çalışma, çocukların suça sürüklenme sürecini Biyoekolojik Gelişim Modeli (PPCT) çerçevesinde, bireysel, çevresel ve yapısal etkenlerin etkileşimiyle değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Nitel araştırma yaklaşımlarından doküman analizi deseni ile yürütülen bu araştırmada, Lübnan yapımı Capernaum (Kefernahum, Nadine Labaki, 2018) filmi birincil veri kaynağı olarak incelenmiştir. Film sahneleri, PPCT modelinin dört bileşeni olan yakın etkileşim süreçleri (Proximal Processes), bireysel özellikler (Person), bağlamsal sistemler (Context) ve zaman boyutu (Time) ekseninde incelenmiştir. Araştırmanın bulguları, çocuğun suça sürüklenmesinin yalnızca bireysel ya da ailesel ihmallerle açıklanamayacağını; yoksulluk, kimliksizlik, göç, toplumsal dışlanma, yasal boşluklar ve sosyal politika yetersizlikleri gibi çok katmanlı yapısal eşitsizliklerle yakından ilişkili olduğunu göstermektedir. Filmdeki anlatı, çocuğun gelişiminde birey–çevre–zaman etkileşimini görünür kılarak, PPCT modelinin kuramsal gücünü desteklemektedir. Bu yönüyle çalışma, görsel anlatıların sosyal bilimlerde kuramsal analiz aracı olarak kullanılabilirliğine katkı sunmakta ve çocuk suçluluğunun nedenlerini çok boyutlu biçimde ele alarak, çocukların suça sürüklenmesini önlemede bütüncül ve sistem temelli bir yaklaşımın gerekliliğini ortaya koymaktadır.