Neolitik Çağ’da Tahıl Üretiminin Nüfus Artışındaki Etkisi

Disiplinler arası yaklaşım modeli, bir olgu veya durumun farklı özellikleriyle bir arada değerlendirilmesini daima dikkate değer bulmuştur. Söz konusu bu kuramsal yaklaşım ile modern bilim her zaman için doğru bilgiye ulaşmayı hedeflemektedir. Doğru bilgiye ulaşma ideali, modern zamanların yanı sıra tarihsel kronolojinin bütün dönemleri boyunca önem arz etmiştir. Nihayetinde modern bilimin esas parametreleri arasında yer alan disiplinler arası çalışma modeli zorunlu hale gelmiştir. Buradan hareketle, tarih öncesi dönemlere dair verilerin analizinde ve yorumlanmasında bazen tarih, ziraat ve biyoloji gibi farklı disiplinlerin kolektif bir şekilde çalışmaları zorunlu bileşen olarak kabul edilmektedir. İnsanoğlunun varlığını devam ettirme mücadelesinde beslenme problemine uygun çözüm yolları geliştirmesi kritik önemde olmuştur. Özellikle Neolitik Çağ’da tahıl üretimiyle başlayan zirai faaliyetler, uygarlık tarihinin en önemli adımlarından birini oluşturmuştur. Bu başlangıç ile insanlarda canlılığın devamı olan üreme sistemi güçlenince, doğal olarak nüfus artışı da yaşanmıştır. Tarımsal üretimin artan nüfusa uyum sağlaması için deneyim yoluyla bitkiler üzerindeki kontrolünü arttıran Neolitik Çağ insanı, değişen üretim süreçlerine uygun altyapı sistemlerini oluşturmuştur. Böylece Paleolitik Çağ’da rastlantısal olarak gerçekleşen avcı toplayıcı alışkanlıklar, yerini baştan sona planlı bir şekilde yapılan sistematik tarımsal üretime bırakmıştır. Bu süreçte tahıl üretimi; toplumun nüfus bileşenlerini, sosyoekonomik yapısını, yerleşim özelliklerini ve din olgusunun yeniden şekillenmesini sağlamıştır.