Fiziksel Aktiviteye Katılımda Algılanan Engeller ile Fiziksel Aktiviteye Tutum Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Bu araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin fiziksel aktiviteye katılımında algıladıkları engeller ile fiziksel aktiviteye yönelik tutumları arasındaki ilişkiyi incelemek ve bu ilişkide cinsiyet ile egzersiz sıklığının düzenleyici rolünü belirlemektir. Nicel araştırma yöntemlerinden korelasyonel desen kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemini, bir devlet üniversitesinde öğrenim gören 389 öğrenci oluşturmaktadır. Veriler, “Fiziksel Aktiviteye Katılımda Algılanan Engeller Ölçeği” ve “Çocuk ve Gençlerde Fiziksel Aktivite Tutum Ölçeği”nin üniversite öğrencilerine uyarlanan formu ile toplanmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler, Pearson korelasyon analizi, çoklu regresyon ve Jamovi MedMod modülü ile düzenleyici (moderasyon) analizi kullanılmıştır. Bulgular, fiziksel aktivitede algılanan engellerin, fiziksel aktiviteye yönelik olumlu tutumu negatif, olumsuz tutumu ise pozitif ve anlamlı düzeyde yordadığını göstermiştir. Vücut imajı/fiziksel-sosyal anksiyete, yorgunluk/tembellik ve çevre/tesisler boyutlarının, tutum üzerinde anlamlı yordayıcılar olduğu bulunmuştur. Cinsiyetin, algılanan engeller ile olumsuz tutum arasındaki ilişkide düzenleyici etkisinin anlamlı olmadığı belirlenmiştir. Buna karşın, haftalık egzersiz sıklığının bu ilişkide anlamlı bir düzenleyici rol üstlendiği ve egzersiz sıklığı arttıkça algılanan engellerin olumsuz tutum üzerindeki etkisinin zayıfladığı görülmüştür. Sonuç olarak, fiziksel aktiviteye yönelik tutumların geliştirilmesinde psikososyal engellerin azaltılmasına ve egzersiz sıklığının artırılmasına yönelik bireyselleştirilmiş müdahalelerin önem taşıdığı söylenebilir.