The Function of Artistic Ambiguity in the Language of Modern Arabic Poetry: A Comparative Study of Nazik Al-Malaika, Al-Sayyab, and Al-Bayati

شعر نوی عربی، در گذار از سنت وضوح بیانی شعر کلاسیک، به شکلی فزاینده ابهام هنری را به مثابه یک راهبرد زیبایی‌شناختی و ابزار بیانی به کار گرفت. این گرایش که فراتر از پیچیدگی زبانی صرف است، پاسخی بود به ضرورت بیان تجارب پیچیده‌ی انسان معاصر و جهان‌بینی نوینی که در قالب‌های صریح و تک‌معنایی شعر سنتی قابل بازنمایی نبود. ابهام هنری به مثابه دریچه‌ای به سوی چندمعنایی، عدم قطعیت تأویلی و گشایش متن شعری عمل می‌کند. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی توصیفی-تحلیلی، به کاوش در کارکردهای ابهام هنری در شعر معاصر عربی، با تمرکز بر تحلیل جلوه‌های آن در آثار سه پیشگام نوگرایی، نازک الملائکه، بدر شاکر سیاب و عبدالوهاب بیاتی، می‌پردازد. مقاله چگونگی تحقق این ابهام از طریق سازوکارهایی چون تصویرپردازی، نمادپردازی و اسطوره‌پردازی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ابهام هنری در شعر این پیشگامان، فراتر از پدیده‌ای نوظهور، به عنصری سازنده در جهان‌بینی شاعرانه و ساختار زیبایی‌شناختی آثارشان بدل شده است. کارکردهای بنیادین آن شامل عمق‌بخشی به تجربه شعری، شکستن قطعیت‌های معنایی و فعال‌سازی نقش مخاطب در فرایند معناسازی است. در نهایت، این پژوهش استدلال می‌کند که ابهام هنری، با ایجاد فضایی برای تأمل و تفسیر مستمر، موجب تأثیرگذاری و غنای سبک شعری این شاعران شده است. این موضوع گواهی بر پیچیدگی و بلوغ زیبایی‌شناسی مدرن در شعر عربی است که هر خوانشی را به تعاملی منحصربه‌فرد میان افق معنایی خواننده و ظرفیت‌های نامحدود متن بدل می‌سازد.