Opowieść Piramidy, czyli drzwi do chaosu

Artykuł przybliża twórczość Jerzego Zachary, ukazując ją jako unikalne świadectwo literackiego zmagania z psychicznym rozbiciem. Zachara, tworząc zbiór tekstów poświęconych filozofii, sztuce, religii czy schizofrenii konstruuje – strukturalnie analogiczny do Corpus Hermeticum – własny Corpus Zachareticum, będący narzędziem odbudowy własnej tożsamości po psychicznym kataklizmie. Analizie poddane są, w głównej mierze, powieści Zachary – Umysł na piasku i Anna mikropowieść – oraz dwa bliźniacze opowiadania – Wzięta z węża oraz Grzech – jako narracyjne konstrukcje psychozy, które stanowią formę literackiego symptomu w rozumieniu Jacques’a Lacana. Niniejszy tekst stanowi interpretację zarówno struktury narracyjnej, jak i językowej prozy Zachary, stanowiącej próbę uporządkowania doświadczenia rozpadu podmiotowości i ustanowienia nowej, urojeniowej całości.