W okamgnieniu

Artykuł podejmuje problematykę katastrof w ujęciu globalnym, wspólnotowym i egzystencjalnym. Analizując refleksje Paula Virilio, Jean-Pierre’a Dupuy i Jean-Luca Nancy’ego, autor wskazuje na katastrofę jako zjawisko strukturalnie wpisane w nowoczesność i dynamikę rozwoju technologicznego. Omawia medializację katastrof oraz ich wpływ na zbiorową wyobraźnię i porządek społeczny, akcentując rolę communitas w chwilach przejściowych. W wymiarze egzystencjalnym katastrofa ukazywana jest jako radykalne doświadczenie rozpadu dotychczasowego świata. Tekst proponuje także nowe ramy etyczne dla myślenia o katastrofach w epoce globalnych ryzyk.