Gramatyka wizualna katastrofy

Artykuł podejmuje próbę antropologiczno-semiotycznej rekonstrukcji wizualnych reprezentacji dwóch powodzi na Odrze, „Wielkiej powodzi” z 1997 roku oraz wydarzeń z 2024 roku, jako społecznie zakorzenionych systemów znaczeń konstytuowanych w warunkach zmiennych reżimów medialnych i technologicznych. Analizie poddano zdjęcia prasowe, obrazy satelitarne, materiały z mediów społecznościowych oraz komunikaty instytucjonalne, rozpatrując je nie w kategoriach dokumentu, lecz jako politycznie i społecznie osadzone praktyki semiotyczne. Różnica w wizualnej reprezentacji powodzi, od katastrofy humanitarnej do kontrolowanego ryzyka, ujawnia zmianę dominujących reżimów przedstawiania: od mobilizującego, emocjonalno-symbolicznego przedstawiania cierpienia i zbiorowego wysiłku, do technokratycznych form wizualizacji danych, w których dominują indeksalne strategie przedstawiania. W artykule staram się pokazać, jak reprezentacje powodzi porządkują i legitymizują określone konfiguracje relacji człowiek–środowisko, wyznaczając ramy dla afektywnych, epistemicznych i etycznych postaw wobec zagrożeń ekologicznych.