W stronę atlasu praktyk kuratorskich

W swoim eseju Adam Mazur analizuje współczesne praktyki kuratorskie przez pryzmat pytania Becketta/Foucaulta o autorstwo. Proponuje „atlas praktyk kuratorskich” wyróżniający pięć podstawowych formuł: archiwum (rekonstrukcja pamięci), odtworzenie/reenactment (aktualizacja przeszłości), partycypacja (współtworzenie), utopia (spekulacja o przyszłości sztuki) oraz obsesja (specjalizacja tematyczna). Formuły te przenikają się, tworząc hybrydowe strategie wystawiennicze. Tekst kwestionuje tradycyjną rolę kuratora jako niewidzialnego sługi artysty, ukazując go jako negocjatora relacji władzy w polu sztuki, który ustanawia warunki możliwości dla sztuki, balansując między obecnością a zniknięciem.