Fiziksel Hastalığı Olan Çocuk ve Ergenlerde Psikofarmakolojik Tedavi İlkeleri

Kitabın bu bölümünde, fiziksel hastalıkları olan çocuk ve ergenlerde temel psikofarmakolojik yaklaşımlar gözden geçirilecektir. Konsültasyon psikiyatristinin birincil rolü, hastada fiziksel hastalığa eşlik eden psikiyatrik bozukluğu saptamaktır. Hedef belirtiler açıkça tanımlanmalı ve bu belirtilerin tedaviye yanıtları izlenmelidir. Psikotrop ilaç tercihleri yapılırken çocukların “küçük yetişkinler olmadığını” hatırlamak önemlidir. Psikotrop ilaç seçimi, ilacın farmakokinetik ve farmakodinamik süreçleri, hedeflenen etkileri, potansiyel yan etkileri ve ilaçların hastalık seyrindeki etkileşimleri dikkate alınarak yapılmalıdır. Fiziksel hastalıkları tedavi etmek için uygulanan ilaçların ve psikiyatrik bozukluk için kullanılması planlanan ilaçların etkileşimleri gözden geçirilmeli, hastanın genel tıbbi durumu için en yararlı kombinasyon uygulanmalıdır. İlacın titrasyonunda “düşük başlangıç dozu ve yavaş ilerleme” kuralı uygulanmalıdır. Tedavide mümkün olduğunca az sayıda ilacın kullanılması tercih edilmelidir. In this chapter, fundamental psychopharmacological approaches for children and adolescents with physical illnesses will be reviewed. The primary role of the consultation psychiatrist is to identify psychiatric disorders accompanying the physical illness. Target symptoms should be clearly defined, and their response to treatment should be closely monitored. It is crucial to remember that children are not "little adults" when selecting psychotropic medications. The choice of psychotropic drugs should consider the pharmacokinetic and pharmacodynamic properties of the medication, the intended therapeutic effects, potential adverse effects, and interactions with the course of the physical illness. The interactions between medications used to treat the physical illness and those planned for psychiatric disorders should be carefully evaluated to ensure the most beneficial combination for the patient’s overall medical condition. During titration, the principle of “start low and go slow” should be followed. Whenever possible, the use of the minimal number of medications should be prioritized in treatment.