Erken Evre Meme Kanserinde Osteoklast İnhibitörlerinin Kullanımı

Meme kanseri tedavisi, özellikle premenopozal kadınlarda, over baskılanması, kemoterapiye bağlı over disfonksiyonu veya endokrin tedavi nedeniyle hızlanmış kemik kaybına yol açabilmektedir. Osteoklast inhibitörleri olan bifosfonatlar ve denosumab, osteoporoz ve kırık riskini azaltmakta etkili bulunmuş, ayrıca adjuvan antikanser tedaviler olarak da değerlendirilmiştir. Önleyici stratejiler; yeterli kalsiyum ve D vitamini alımı, ağırlık taşıyan egzersizler ve sağlıklı yaşam tarzı alışkanlıklarını içermelidir. Kırık riski yüksek hastalarda farmakolojik tedavi gerekebilir. Klinik çalışmalar, zoledronik asit, klodronat ve ibandronatın kemik mineral yoğunluğunu (BMD) stabilize ettiğini ve kırık oranlarını azalttığını göstermiştir; denosumab için ise hastalıksız sağkalım açısından sonuçlar çelişkilidir. Adjuvan sistemik tedavi alan ve uzak nüks riski orta ila yüksek olan postmenopozal kadınlarda, zoledronik asit veya klodronat ile adjuvan bifosfonat tedavisi önerilmektedir. Ancak, bu tedavinin mutlak faydası sınırlıdır ve ilaç seçimi etkinlik, güvenlik ve ruhsat durumu göz önünde bulundurularak yapılmalıdır. Tarama ve risk değerlendirmesi klinik değerlendirme ve gerekirse DXA taramasıyla desteklenmelidir. Osteoklast inhibitörlerinin çene osteonekrozu veya atipik kırıklar gibi ciddi yan etkilere yol açabileceği unutulmamalıdır. Tedavi endikasyonlarının netleştirilmesi ve hasta sonuçlarının iyileştirilmesi amacıyla ileri araştırmalara ihtiyaç vardır.