Farklı Ülkelerdeki Evlat Edinme Uygulamalarının Çocuk Merkezli Bir Yaklaşımla Değerlendirilmesi

Evlat edinme, en temelde çocuğun yüksek yararını gözeten ve çocuğa sürekli ve kalıcı bir bakım ortamı sağlamayı amaçlayan bir uygulamadır. Evlat edinme süreci, yalnızca çocuğu değil; biyolojik ebeveynleri ve evlat edinen ebeveynleri de kapsayan, çok boyutlu ve hassas bir yapıya sahiptir. Bu süreçte farklı dinamiklerin ve hak taleplerinin dengelenmesi gerekmektedir. Ancak evlat edinme sürecinde çocuk; duygularını, düşüncelerini ve tercihlerini ifade etme, karar alma süreçlerine katılma hakkına sahip bir özne ve sürecin merkezi aktörü olarak ele alınmalıdır. Zira çocuklar, gelişimsel özellikleri ve toplumsal kabuller nedeniyle taleplerini dile getirme ve kendilerini ifade etme konusunda yetişkinlere kıyasla daha güçsüz bir konumda bulunmaktadır. Bu nedenle sosyal hizmet disiplini, çocukların kırılganlığı ve güçsüzlüğünden hareketle, çocuğun yararının tüm hak taleplerinin üzerinde olduğu kabulüyle, evlat edinme gibi hayati ve kalıcı kararlar alınırken çocuğu merkeze alan bir uygulama anlayışını benimsemelidir. Bu doğrultuda bu kitap bölümü, Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’yi onaylamış ve evlat edinme uygulamasını aktif biçimde yürüten farklı ülkelerin mevzuat ve uygulamalarını çocuk merkezli bir perspektifle ele almakta; Türkiye’deki evlat edinme uygulamalarını bu çerçevede değerlendirmektedir.